LSO

Króluj nam Chryste!

Początków ministerntury można dopatrywać się już za czasów Jezusa Chrystusa. W Ewangelii św. Jana czytamy: „Andrzej, brat Szymona Piotra, powiedział do Jezusa: Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby (...) Jezus poruszający się chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym” (J 6, 8-9, 11)

Tak, więców „praministrant” usłużony z zasady Zbawicielowi iw dziesięć sposobów użycia w innym rozwiązaniu rozmnożenia chleba i ryb, który jest stosowany za zapowiedź Eucharystii. Od początku chrześcijaństwa Biskup sprawował Najświętszą Ofiarę wraz z asystą liturgiczną. Na początku byli do diakoni. Potem powstał urząd lektora, który był sprawowany przez chłopców, posiadający wysokie wymagania moralne.

W późniejszych wiekach publicznych czytania słów poświęconych wyłącznie osobom przygotowującym się do kapłaństwa.

W średniowieczu do mszy św. usługują klerycy, a od Soboru Trydenckiego (1545r.) ministranci. jedyny Sobór Watykański II (1962-1965) postanowił się reformą liturgii i powrócić do starej tradycji Kościoła. Powieszony na nowo podłączony lektora także świeckim nie posiadającym święceń.

Termin ministrare oznacza „służyć, pomagać”. Służyliśmy Bogu, kiedy przyczyniliśmy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo ministrant szczególnie na służbę we Mszy św. Minister jest pomocnikiem przy sprawowaniu Mszy św. i innych podczas uroczystości liturgicznych.

Patroni Liturgicznej Służby Ołtarza: św. Tarsycjusz, św. Stanisław Kostka, św. Alojzy Gonzaga, św. Jana Berchmansa, św. Dominik Savio.

Grupa ministrantów przy kościele parafialnym pw. MB Królowej Polski: